In Egypte zijn sinds vorige week aanhoudend protesten gaande tegen de president Hosni Mubarak. Mubarak is daar al 30 jaar aan de macht en heeft inmiddels beloofd te zullen vertrekken in september, als de volgende verkiezingen hebben plaatsgevonden. Hier een impressie van hoe het er in Egypte aan toe ging tot nu toe. Continue reading
Oswieçim ligt in het zuiden van Polen, ongeveer een uur rijden van Krakau. Het is een kleine plaats met voornamelijk oostblokflats die uit pure architectonische wanhoop in vrolijke pastelkleurtjes worden geschilderd. Een paar van de flats zijn mooi geel, de rest is nog onveranderd Sovjetgrijs. Toeristen komen er nauwelijks, want Oswieçim heeft eigenlijk niets behalve flats. Er is maar één attractie die mensen van buiten trekt: het concentratiekamp Auschwitz.
Iedere Pool die je tegenkomt weet waar je als toerist voor komt. Engels spreken ze niet, maar dat is ook niet nodig. Zo gauw je je mond open doet, beginnen ze al te wijzen waar het ‘museum’ is. Eenmaal bij het kamp aangekomen, volg je als bezoeker de gebruikelijke route: kassa, toilet en museumwinkeltje.
Bij de ingang staat een vriendelijke waarschuwing dat het ‘museum’ niet geschikt is voor jonge kinderen. Toch zijn er kinderen, van middelbare schoolleeftijd, in het kamp. Het zachte geroezemoes van de klas overstijgt het geluidsniveau van de wind amper. Een jongen heeft een Israëlische vlag om zijn schouders gedrapeerd alsof het de cape van Superman is. Voorop loopt een rabbijn samen met een gids.
De oranje barakken staan er vredig bij, maar er hangt een bedrukte sfeer. Mensen zijn stil, bijna angstig als ze onder het beruchte “Arbeit macht Frei” lopen. Het bord is een stille herinnering aan de ‘glorietijd’ van het kamp, net als de barakken. De bakstenen gebouwen waar duizenden mensen ingestouwd werden die op de grond moesten slapen. Aan iedere barak hangen borden welk ‘blok’ het is. Ze zijn genummerd.
Overleven in het kamp was een bijna onmogelijke taak. Ondanks het Poolse klimaat werden alle kleren van de gevangenen afgenomen en kregen zij een enkellaags katoenen uniform dat nog het meest wegheeft van een luchtige pyjama. In een stenen barak is dat wellicht nog te doen, ondanks dat gevangenen voor hun werk naar buiten moesten door de vrieskou. Maar Auschwitz zelf is redelijk afgeschermd, er staan bomen omheen en de gebouwen geven enige bescherming tegen de snijdende Poolse wind.
Hoe anders dat was in Auschwitz 2, Birkenau, wordt direct duidelijk als je de wachttoren beklimt. Van het een op het andere moment sta je oog in oog met een dorre vlakte bezaaid met de skeletten van gebouwen. Alleen de funderingen van de barakken en de schoorstenen van de minimale verwarmingen staan nog overeind. Waar ooit de gaskamers stonden zijn nu alleen nog ruïnes te zien.
In de wachttoren staat de Israëlische schoolklas. De rabbijn staat met zijn rug naar het raam dat uitkijkt over het kamp stukken uit de Thora voor te dragen. De schoolkinderen murmelen mee. De rabbijn klapt Thora dicht en stuurt de kinderen naar beneden. Zelf kijkt hij nog een keer rond door de ramen van de toren. Loodrecht onder de toren lopen de spoorrails die door de Duitsers werden gebruikt om nieuwe slachtoffers aan te voeren. De rabbijn kijkt uit over het geïmproviseerde perron waar duizenden joden zich moesten opstellen voor selectie. Werk of de gaskamer. Links of rechts.
Ouderen en kinderen werden direct naar de gaskamers gestuurd, mannen en vrouwen werden beoordeeld op of zij konden werken. Kon je dat? Dan was het uitstel van executie, want de omstandigheden in Birkenau waren zo erbarmelijk dat het een kwestie van tijd was voor je lichaam brak. In tegenstelling tot Auschwitz 1 was er in Birkenau geen beschutting. Het kamp is een enorme kale vlakte zonder bomen. De enige plaats waar bomen staan, is waar de SS liever niet had dat je keek.
In de houten barakken, die ontworpen waren als paardenstal voor de SS-ruiterbrigades, zaten gevangenen hutje mutje op elkaar gepakt op houten planken die voor bedden door moesten. De gaten en kieren in de barak waren zo groot dat de toch al gebrekkige verwarming de gevangenen onmogelijk warm kon houden en duizenden stierven alleen al door de kou. Op de planken van een bed legt de rabbijn een roos neer. Hij had een hele bos meegenomen en zo hier en daar hangt hij er een op. De weg naar de gaskamers, op de bedden in een barak en in het hek bij de uitgang van het kamp. De leerlingen prikken papieren davidsterren op satéstokjes en steken die in de grond bij de ruïne van de gaskamer. Zingend lopen de jongeren terug naar de bus. Langs het perron, het vrouwenkamp en de wachttoren naar de uitgang.
Buiten de poorten, op een modderig veldje, staan de bussen klaar om iedereen weer mee terug te nemen. Je ziet alle soorten mensen in Auschwitz: dagjesmensen, mensen die het met hun eigen ogen móesten zien en bijvoorbeeld de rabbijn en zijn schoolklas. Iedere groep met zijn eigen redenen, maar geen van allen komt met een voldaan gevoel de poort uit.
Dit is het tweede en laatste deel van het interview met Betty de Boer, Tweede Kamerlid voor de VVD. In het eerste deel heb ik vooral met haar gesproken over haar persoonlijke drijfveren en hoe zij in de Kamer terecht is gekomen. Nu gaat zij dieper in op recente ontwikkelingen en de verhoudingen bij de coalitie. Als eerste vroeg ik haar naar het Groninger Forum, de cultuurtempel die op losse schroeven is gezet door het provinciebestuur.
Hoe kijkt u nu aan tegen de recente ontwikkelingen rondom het Groninger Forum?
“Dat is een knap staaltje politiek. De Statenverkiezingen komen er aan. Meer kan ik er niet van zeggen. De PvdA is kennelijk compleet verdeeld. Maar wat heel triest is, is dat de verhoudingen nu compleet verstoord zijn. Het valt me tegen van het college van B&W met Peter Rehwinkel voorop en ook de provincie zo voor het voetlicht komen. Het schaadt het aanzien van de politiek. Maar het kan ook een truc zijn, dat er bijvoorbeeld 35 miljoen van de tram naar het Groninger Forum gaat. En dat de provincie weer 35 miljoen bij de tram stopt.”
Honderdnegenentachtig dagen zit Betty de Boer nu in de Tweede Kamer voor de VVD. Hiervoor zat ze acht jaar in de gemeenteraad van Groningen waarvan vier als fractievoorzitter. Na de raadsverkiezingen in maart kreeg ze van de landelijke VVD een aanbod waar ze geen nee tegen kon zeggen: op plaats tien voor de Tweede Kamer.
“In de weken na de gemeenteraadsverkiezingen werd ik gebeld. We hadden vrij hard campagne gevoerd omdat we ons moesten profileren tegenover de Stadspartij, maar we hoopten toch in het college te kunnen komen. Ook al leken de verschillen op het gebied van de tram en het Groninger Forum onoverbrugbaar.”
De partij ’50 plus’ gokt op een sleutelrol in de Eerste Kamer na de komende verkiezingen voor de provinciale staten. De partij was van plan om aan de verkiezingen voor de Tweede Kamer mee te doen, maar door de val van het kabinet kwamen die verkiezingen te vroeg.
Volgens partijsecretaris Ton Luiting is ’50 plus’ nu wel klaar om mee te doen aan de verkiezingen. De partij richt zich met name op ouderenproblematiek en de voortslepende crisis binnen de pensioenfondsen.
“We zijn begonnen als ‘OokU’, maar dat dekte de lading van de partij niet. Maurice de Hond heeft dat voor ons uitgezocht en ’50 plus’ sloeg veel meer aan” vertelt de partijsecretaris. Hij is een oudgediende van Leefbaar Nederland. Hij was destijds samen met voorzitter Jan Nagel betrokken bij de oprichting van die partij. Jan Nagel is ook voorzitter van de nieuwe partij.
Onder de kandidaten bevinden zich in ieder geval Arie Epskamp van de VVD in Alkmaar en voormalig burgemeester van Medemblik Roy Ho Ten Soeng, maar dit is volgens de partij slechts het begin. Wie de andere kandidaten zijn, wil de partij tot de presentatie in januari volgend jaar niet kwijt. Luiting zei wel dat de kandidaten uit alle partijen afkomstig zijn. ”PvdA, VVD, CDA ze zitten er allemaal tussen. We hebben geloof ik zelfs een SP-lid. We zijn ook bezig met een partijprogramma, zo hopen we geen one-issue partij te worden.”
Volgens Luiting is er voldoende basis voor de partij om zetels te behalen in de provincie en in de Eerste Kamer. Volgens onderzoek van opiniepeiler Maurice de Hond in opdracht van de partij, vindt 50 procent van de Nederlanders de oprichting van een ouderenpartij een goed idee en 70 procent meent dat de ouderen niet goed genoeg vertegenwoordigd zijn in de huidige politiek. Op de 50+ beurs werd dit beeld in de ogen van de partij bevestigd door ruim 4000 belangstellenden en donateurs die zich lieten registreren.
De nieuwe partij zegt een goede kans te maken om zetels te behalen in de verschillende provincies. ’50 plus’ zou zelfs een sleutelrol kunnen gaan spelen in de Eerste Kamer. De partij staat volgens de secretaris niet negatief tegenover de huidige regering: “Wij hopen de hoeksteen te worden in de Eerste Kamer, want we konden wel eens een hele interessante speler worden. Er is weinig animo in de partij om samen te werken met de PVV, dat kan ik u nu wel vertellen. Maar als het in ons straatje past dan zijn we bereid om het kabinet aan een meerderheid te helpen.”
In het verleden bestonden er al ouderenpartijen in de Tweede Kamer, maar die vielen na interne ruzies uiteen. Luiting zegt dat ruzie koste wat het kost voorkomen wordt bij ’50 plus’. “De partij is al anderhalf jaar bezig, we zijn niet over een nacht ijs gegaan. We hebben ruim honderd kandidaten die we allemaal hebben geïnterviewd. We hebben ook mensen afgewezen want we willen niet dat het een bijeengeraapt zooitje wordt. De ouderenpartij van mevrouw Nijpels was dat bijvoorbeeld wel. We willen voorkomen dat wij ten onder gaan aan interne ruzies.”
De werving van kandidaten is in volle gang. Er zijn wel grote verschillen tussen de aanwas in iedere provincie. Zo moet de ’50 plus’ in Friesland bij het werven concurreren met de Fryske Nasjonale Party. Maar ook in Zeeland is de kandidatenlijst maar 10 tot 15 kandidaten groot. In Noord-Holland, Zuid-Holland en Utrecht komt er “geen einde aan het aantal kandidaten. We kunnen er zo 50 of 100 op de lijst zetten. Niet alleen echte kandidaten maar ook lijstduwers op onverkiesbare plaatsen. We hebben Henk Westbroek ook benaderd om op de lijst te staan als lijstduwer maar hij had geen interesse.”
Net als vandaag hadden reizigers in het hele land op 4 december te maken met de gevolgen van het winterweer. In delen van het land lagen vlieg-, auto- en treinverkeer stil. Hoewel dit soort weer in Nederland relatief zeldzaam is, zijn de gevolgen groot.
Een sneeuwdek dat langere tijd blijft liggen zeldzaam in Nederland. Per jaar ligt er gemiddeld niet meer dan 10 a 20 dagen per jaar sneeuw, afhankelijk van de regio waar je woont. Zo heeft Zeeland gemiddeld 10 dagen sneeuw per jaar en Drenthe 25 dagen sneeuw.
De recente geschiedenis van de PVV doet vermoeden dat Geert Wilders tijdens de screening van kandidaat Kamerleden iets mis is gegaan. Vijf PVV-Kamerleden raakten in opspraak door het verzwijgen van hun (strafrechtelijke) verleden. Alle kandidaten op de lijst geplaatst door Geert Wilders, het was daarom logisch dat de partijleider het boetekleed aan zou trekken. De situatie doet erg aan als de situatie rond het verleden van Mabel Wisse Smit. Zij verzweeg delen van haar relatie met crimineel Klaas Bruinsma en premier Balkenende zei toen al: “Tegen onwaarheid is geen kruid gewassen.”
